เมื่อวันที่ 17 ที่ผ่านมา ได้มีโอกาสไปเป็น Volunteer of Shanghai University ที่ Shanghai Technology Exhibition เป็นงานที่ใหญ่โตอลังมาก ตอนแรกโดนอาจารย์หลอกว่าจะพาพวกเรานักเรียนไทยไปดูงาน เอาแค่ 45คนจาก 60 คน โอ.. แย่งกันไปเลย เอาเข้าจริงโดนให้ไปเป็นอาสาสมัครยืนคุม booths ในงาน แต่เอาวะได้เข้าฟรี (อันที่จริงค่าบัตรมันก็แค่หกสิบหยวนเอง) แต่คิดดูอีกทีมันสามารถเอาไปเขียนใน resume อันว่างเปล่าของชั้นได้ โอเคเลย แค่วันเดียวเอง กะไว้ว่าถึงงานแล้วเข้าไปดูแป๊บนึงแล้วจะนั่งรถไฟใต้ดินไปนั่งสบายใจที่ Starbucks ในเมือง แล้วต่อด้วยShopping ฮิฮิ เตรียมแผนที่ไปด้วยเผื่อหลง ตรวจสอบเส้นทางหนีไว้ละ กะหนีคนเดียวไม่บอกเพื่อนด้วย

รถออกหกโมงครึ่ง(เช้านะ) รถติดมากๆ ไปถึงงานเก้าโมง ตอนแรกได้ป้ายแขวนคอ staff โอ..เท่ห์ดีจัง พอจะเข้างานมันให้แบ่งกลุ่มละสิบคน เกาะกะเพื่อนไว้ๆ แล้วมันก็แจกเสื้อ เอ่อ เสื้อเหมือนวินมอร์ไซด์บ้านเราน่ะ สีเทา ไม่สิ ตอนนี้เหมือนคนกวาดขยะละ เหม็นอย่างแรงเสื้อก็ ไม่รู้ใส่มากี่ชั่วอายุคนละ พยายามใส่อย่างช้าๆ มันเดินมาเลย มารูดซิบให้ โอ..ไม่นะ เค้าคงกะให้เราดูอุบาทว์สุดๆแหงๆ พาเดินเข้างาน แล้วมันก็แยกเราออกจากกัน ทีละคนๆ ทุกคนจะได้อยู่อย่างเปลี่ยวใจเพียงผู้เดียว และแล้วมันก็เหมือนจะแจกวิทยุสื่อสารแก่ชั้น เดินเข้ามาเลย โอ..ไม่นะ ขนาดภาษาไทยกูยังฟังไม่รู้เรื่องเลยผ่านไอ้เครื่องเนี่ย แล้วภาษาจีนจะเหลือเรอะ แล้วพี่ staff คนนึงเดินเข้ามาบอกว่าไม่ต้องแจกให้เรา โอ..แต๊งส์ก๊อด

ชั้นได้อยู่โซนที่ชื่อว่า Home on Earth ได้ยืนเฝ้าเกมส์เต้น มันเป็นกมส์เต้นที่สเปเชี่ยลมากๆ เมื่อตัวเราไปยืนอยู่หน้าจอ มันจะปรากฎตัวเราในเกมส์บนจอใหญ่ยักษ์ที่ตั้งโชว์อยู่ แล้วเราก็ต้องเคลื่อนไหวร่างกายเล่นเกมส์ไป ถ้าใครเดินผ่านก็จะเห็นอีบ้าคนนึงเต้นท่าทางแปลกๆอยู่คนเดียว เค้าให้เต้นให้คนดู เต้นตั้งแต่สิบโมงถึงสี่โมงเย็น โอ้โห.. แล้วคนที่มาดูก็จะมีแต่เด็กๆที่พูดไม่ฟัง โง่ก็โง่ ถามแม่งอยู่ได้ แต่ที่ดีหน่อยก็คือส่วนใหญ่จะมีเด็กจากโรงเรียนนานาชาติมาทัศนศึกษาเต็มไปหมด ค่อยยังชั่ว มันพูดรู้เรื่องหน่อย ยืนเดียวดายอยู่ ส่วนอี staff แอบไปหลับในห้องพักเฉยเลย กะจะหนีออกมาแต่มันจิกมากๆ ไม่ยอมให้ไปเอากระเป๋าที่ล็อกเกอร์ พักแค่กินข้าวเที่ยงครึ่งชม. เวลาทำงานห้ามนั่งด้วยนะ เกือบเป็นลม แล้วทุกคนที่เดินผ่านมาก็ชอบเข้ามาสนใจซะเหลือเกิน ถามอยู่นั่น หงุดหงิดมากๆพักหลังเลยด่ามันเลย ว่านี่เธอเห็นมะว่ามันเขียนอธิบายตัวเบ้อเริ่มทั้งภาษาจีน ทั้งภาษาอังกฤษ แล้วไม่อ่านอ่ะมาถามอยู่ได้ กูเหนื่อยเนี่ย เงินก็ไม่ได้ มาเต้นบ้าอยู่ แล้วยังต้องมาอธิบายให้มึงฟังทุกคนๆอีก แล้วยังจะมีแต่คนมาถามทางอีก ไม่มีใครบอกกูแล้วกูจะรู้ไม๊เนี่ย ตัวกูเองยังไม่รู้เลยว่าตัวเองอยู่ส่วนไหนของงาน เดินไปยังหลงเลยเหอะ เซ็งมากๆ เอาแต่ยืนภาวนาว่าอย่าให้ใครเดินเข้ามาbooth นี้เล้ย เดินผ่านไปซะ เดินผ่านไป ชิ่ว ชิ่ว

ช่างเป็นวันที่ยาวนานอะไรเช่นนี้หนอ ดูนาฬิกามาร้อยกว่ารอบละ  กว่าจะเลิกงานตอนนั้นพลังชีวิตหมดละ หลับยังกะตายเลย 

การที่เราจะอยู่รวมกันในสังคมนั้น ต้องใช้เหตุและผล เป็นสำคัญ

...การเป็นคนที่มีเหตุผล ทำให้เรารู้จักและยอมรับในกฎเกณฑ์ของสังคม

...และอยู่ร่วมกันในสังคมได้...

...แต่ระหว่างเพื่อน...

...ถ้าใช้แค่เพียง "เหตุผล" อาจจะไม่พอ...

...เพราะแต่ละคนก็มีเหตุผลของตัวเองด้วยกันทั้งนั้น...

...และเมื่อต่างยึดมั่น ถือมั่น...

...ในเหตุผลของตัวเอง...

...ทัศนคติก็จะไม่ตรงกัน...

...ทำให้เพื่อนลืมไปว่า...

...เราเป็นอะไรที่มากกว่า แค่ "คนรู้จัก" กัน...

...สิ่งที่สำคัญกว่าเหตุผลคือ "ความเข้าใจ"...

...แม้ทัศนคติจะไม่ตรงกัน แต่เพื่อนก็อยู่ด้วยกันได้...

...แค่ทำความเข้าใจในตัวตนของกันและกัน...

...และสิ่งนี้แหละ ทำให้เกิดคำว่า "เพื่อน"...

...ทำให้เราเป็นมากกว่า...

...แค่ "คนรู้จัก" กัน...